این منم که تو را می خوانم.

نه پری قصه هستم در آفاق داستان

و نه قاصدکی در یک قدمی تو!

من یک انسانم

که همواره به یاد توست...

سالهاست

که با رودخانه و آسمان زندگی می کنم,

برای کفتران چاهی دانه میریزم

و ماه را به میهمانی درختان دعوت می کنم.

این تویی که در تمام لحظات مرا می بینی.

می نویسم

تا تمام درختان سالخورده بدانند

که تو مهربانترین مهربانانی...